Het begon met een baan waar ik energie van kreeg. Ik werkte hard, groeide, hielp anderen groeien en hield daarnaast nog energie over voor sport, vrienden en vrije tijd.

Tot alles tegelijk kwam. Meer verantwoordelijkheid, meer collega’s, meer druk. Collega’s vielen uit zonder vervanging en ik probeerde iedereen overeind te houden terwijl de targets bleven doorgaan.

Ondertussen werd mijn agenda voller en mijn nachten korter. Ik zag vrienden nauwelijks meer. Mijn lichaam gaf signalen, maar ik ging door.

Waar ik eerst werkte vanuit plezier, werkte ik nu alleen nog omdat het moest. Om resultaten te halen. Om alles draaiende te houden.

Rust hielp niet meer. Slapen laadde me niet meer op. Mijn hoofd zat altijd vol. Ik voelde me niet meer gezien, alleen beoordeeld op wat niet goed ging.

Toen ik aangaf dat het niet goed ging, hoopte ik op steun. In plaats daarvan kwam er meer druk bij. Meer verwachtingen, terwijl ik al op was.

Tot mijn lichaam stop zei.
Mijn hoofd zat vol. Mijn energie was weg. Zelfs ademhalen voelde zwaar.

Ik viel af, viel uit op werk en verloor onderweg ook mensen om me heen.

Een burn-out. Zo heftig dat zelfs een trap oplopen te veel was.

-----------------------------

Het is al weer een tijd geleden. Ik voel me mezelf weer, maar dan anders.
Een betere zelf, die zijn grenzen herkent en erkend. Iemand die niet de druk laat bepalen, maar die zelf bepaald. Iemand die weer energie heeft en geniet. Dit is mijn leven.

Je beste zelf worden, dat gun ik jou ook van harte, want een burn-out is zwaar, zwaarder dan de meeste zich kunnen bedenken.